تمجید و تقدیر از آموزگار گرانمایه جناب آقای استاد فرود براهیمی **

مقدمه

با عرض سلام و ادب و احترام

جناب آقای فرود براهیمی یکی از استادان مسلم ادبیات فارسی هستند که در محافل ادبی اصفهان حضوری فعال و تاثیر گذار دارند

ضمن نکوداشت 12 اردیبهشت روز معلم و تبریک این روز خدمت همه ی معلمین گرامی قطعه شعری که در تمجید از این معلم گرانمایه سروده ام را خدمت آن استاد عزیز و بزرگوار و تمام معلمین گرامی و همه ی مردم ادب دوست تقدیم می کنم

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

آخرین تغییرات: شنبه ۲۷ تیر ۱۴۰۵ ساعت ۱۰:۲۸:۴۱

توسطحسین مفیدی فر

نسخه چاپی شعر

اول به نام و یاد خدا ضمن احترام

گویم حضور سرور و استاد خود سلام

در اصفهان که شعر و هنر می رسد به اوج

استاد فن شاعری و صنعت کلام ؛

باشد یقین جناب براهیمی عزیز

با طبع گرم و گفته ی شیرین و با قوام

در این زمان میان ادیبان خوش بیان

استاد شاعران بود این مرد خوش مرام

هر بیت سست و جمله ی خامی به شعر ما

از نکته سنجی و نظرش گیرد انسجام

از حرمت و مقام معلم یکی حدیث

از حضرت علی (ع ) شده مشهور خاص و عام

فرموده واژه ای اگر آموزدم کسی

اینگونه بنده بنده ی او می شوم مدام

من هم که در کلاس براهیمی ام یقین

بس نکته ها فرا بگرفتم از آن مقام

پس او معلم است منم بنده نزد او

او سرور است و در بر او بنده ام غلام

یا رب به حق حضرت مولا که این عزیز

ماند به زیر سایه ی لطف تو مستدام

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

جناب استاد براهیمی !

تو از تمجید و تحسین بی نیازی

که خود گنجینه ای از رمز و رازی

تواضع داری و نامت فرود است

ولی در اوج علم و چاره سازی

ان شاءالله

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

و باز چند بیت دیگر تقدیم به

استاد گرامی جناب آقای براهیمی:

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

براهیمی که استادی تواناست

بیان دلنشین اش نغز و شیواست

هم او خود صاحب پندار نیک است

هم از علم بلاغت فرد و یکتاست

برای انتشار علم نابش

سخاوت پیشه ای مانند دریاست

بود بر جمع استادان معلم

که در فن سخن استاد داناست

ولی قدر معلم را ندانند

که این رسم عموم مردم ماست

مرنجید از کلامش گر بگوید

فلان مورد به شعری لغو و بی جاست

برای شاعران در رفع ایراد

چنان آئینه ای شفاف و بیناست

عزیزان ! قدر این آئینه دانید

که عیب و حسن تان در او هویداست

اگر آئینه ای عیبت نشان داد

مبادا بشکنی آن را که بی جاست

عیوب ات را نما اصلاح و با صدق

تشکر کردن از آئینه زیباست

تشکر می کنم از این جوانمرد

که جزء بهترین خوبان دنیاست

خدایا بر براهیمی عطا کن

خودت هر میل و حاجاتی که او راست

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

برای مطالعه بیشتر:

معلم عزیز روزت مبارک

دکتر مصطفی مصباح زاده نقل کرده:

هنگامی که با دکترای حقوق با درجه ستوان سومی در ارتش خدمت می‌کردم خبردار ایستاده بودم.

سرلشگر شقاقی گفت تو حقوق خواندی؟

گفتم بله.

گفت دکتر در حقوق هستی؟

گفتم بله.

گفت اعلیحضرت دستور دادند یک کلاس عالی قضائی در دانشکده افسری جهت افسران ارشد و امرای ارتش گذاشته شود و ما فکر کردیم تو بروی در این کلاس درس بدهی.

گفتم هر طور امر بفرمائید تیمسار.

یک هفته‌ای گذشت و دو مرتبه مرا خواست. گفت:

انتخاب شما مشکلی برای ما ایجاد کرده و آن مشکل این است که شما ستوان سوم هستی و باید بروی برای افسران ارشد از سرهنگ تا سرتیپ و سرلشگر درس بدهی، سابقه ندارد یک ستوان سومی برود برای سرلشگری درس بدهد، در نتیجه معلوم نیست در زمان ورود به کلاس شما باید به این افسران ارشد سلام بدهید یا آنها باید به شما سلام بدهند.

گفتم هر طور که امر بفرمائید تیمسار.

دانشکده افسری نتوانست تصمیم بگیرد، پرونده را فرستادند به وزارت جنگ.

یک روز، سرلشگر نخجوان که وزیر جنگ بود مرا خواست و تا وارد اطاق شدم گفت تو با این هیکلت می‌خواهی بروی به افسران ارشد درس بدهی؟

گفتم هر طور بفرمائید تیمسار.

گفت خوب سلام بهشان بده.

گفتم هیچ اشکالی ندارد. هر طور که امر بفرمائید تیمسار.

گفت نه، باید این پرونده را بفرستم به ستاد ارتش.

از وزارت جنگ فرستادند به ستاد ارتش.

سرلشکر ضرغامی رئیس ستاد ارتش بود.

مرا احضار کرد. مردی بود خیلی متدین. که به همین دلیل ریش داشت و خیلی منظم،.

رفتم خدمت ایشان و به حالت خبردار ایستادم.

نگاهی به سرتاپای من کرد و گفت شما برای دانشکده افسری، برای وزارت جنگ و برای ستاد ارتش، زحمت ایجاد کردید.

کس دیگری غیر از تو نبود که انتخاب کنند که حالا همه گیرکنیم و ندانیم که چه کنیم؟

او هم گفت خوب برو سر کلاس و سلام بده به افسران ارشد.

گفتم امر امر تیمسار است اطاعت.

بعد یک مرتبه دیدم پشت میزی که نشسته بود سرش را انداخت پائین، یک دو دقیقه‌ای هیچی نگفت.

بعد گفت «نه، ما این را گزارش و شرف عرضی تهیه می‌کنیم، هر طور که اعلیحضرت امر فرمودند آن طور عمل می‌کنیم، چون سابقه ندارد یک همچین چیزی».

من را مرخص کرد. رفتیم و یک هفته، ده روز بعدش مرا خواست. این دفعه که رفتم توی اطاقش دیدم وضع عوض شده است.

از پشت میز بلند شد و آمد با من دست داد. خیلی به من احترام کرد و گفت امر اعلیحضرت را به شما ابلاغ می‌کنم

. بعد از پشت میزش بیرون آمد به حال خبردار، من هم همین طور به حال خبردار ایستادم.

گزارش را از اول که دانشکده افسری گزارش کرده بود تا پایانی که به عرض رسیده بود یکی بعد از دیگری همه را خواند، بعد به آنجا رسید که حالا اعلیحضرت رضا شاه چه دستور دادند.

جمله‌ای که رضا شاه گفته بود این طور بود

مقام استاد و معلم خیلی بالاتر از مقام تمامی افراد جامعه است بروید «به این ستوان ۳ احترام استادی شود».

بنابراین باید افسران ارشد در کلاس به من سلام می‌دادند و پایه این کار از اینجا در ارتش ایران گذاشته شد، یعنی قبل از من هیچ سابقه‌ای نبود که اگر یک کسی با یک درجه پائین‌تری می‌خواست درس بدهد چه باید می‌کردند. من اولین افسری بودم که در باره من تصمیم گرفته شد و تا انقلاب هم دیگر این رویه ادامه داشت.

من وقتی می‌رفتم سر کلاس، یک سرتیپ دادوری بود که رئیس امور مالی ارتش بود، او ارشد کلاس بود، من وقتی که وارد کلاس می‌شدم می‌گفت برپا، خبردار! تمام افسران ارشد همه به حال خبردار می‌ایستادند. منِ ستوان ۳ می‌رفتم پشت میزم، شمشیرم را باز می‌کردم می‌گذاشتم روی میز. بعد هم با خونسردی تمام می‌گفتم آزاد.

بعد هم آنها می‌نشستند و درس را گوش می‌کردند. بعد که می‌خواستم از کلاس بیرون بیایم باز همین برنامه اجرا می‌شد. او بلند می‌شد برپا خبردار می‌گفت و من یک آزاد می‌گفتم و از کلاس می‌آمدم بیرون.

حتی وقتی که از کلاس می‌آمدم بیرون بعضی از این افسران اشکال و سوالی داشتند. می‌آمدند در محوطه دانشکده، وقتی که از من سوال می‌کردند دستشان را بالا می بردند جهت احترام نظامی ، آن وقت سایر دانشجوهای دانشکده افسری که ناظر من و در حال درس ‌خواندن در دانشکده بودند فکر میکردند من از خانواده سلطنتی هستم، که این امرای ارتش به من سلام می‌دهند؟

ولی خوب، من رعایت ادب را می‌کردم و تا آنها دستشان را جهت احترام به مقام والای استاد و معلم بالا می بردند من ضمن احترام دستشان را پائین می آوردم و همین طوری با هم صحبت و رفع اشکال می گردید.

"نقل از مصاحبه دکتر غلامرضا افخمی با دکتر مصباح زاده، تاریخ شفاهی بنیاد مطالعات ایران....

دوستان عزیز و بزرگوار خواهشمندم قدری در مورد مقام والای استاد و معلم اندیشه کنید وقتی که حضرت علی علیه السلام در این ارتباط چنین می فرماید:

از شان و جایگاه معلم یکی حدیث

از حضرت علی (ع ) شده مشهور خاص و عام

فرموده واژه ای اگر آموزدم کسی

اینگونه بنده بنده ی او می شوم مدام....

و اما یک سوال:

در ایران امروز ما و در سایه ی نظام جمهوری اسلامی ایران آیا معلم شان و جایگاه حقیقی خود را دارد؟....

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

ضمن تشکر از شما کاربر گرامی به خاطر بازدید از این سایت از جنابعالی دعوت می کنم در صورت تمایل بر روی

محفل ادبی

کلیک نمایید و در فضایی خاص با چند تن از شعرای بزرگ ایران زمین بیشتر آشنا شوید

سلامت و موفق و سرافراز باشید

ان شاءالله

تمجید و تقدیر از آموزگار گرانمایه جناب آقای استاد فرود براهیمی **

مقدمه

با عرض سلام و ادب و احترام

جناب آقای فرود براهیمی یکی از استادان مسلم ادبیات فارسی هستند که در محافل ادبی اصفهان حضوری فعال و تاثیر گذار دارند

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

دیدگاه و پیام شما